O Wambierzycach

   

Strona ma charakter informacyjny. Czytelnik wykorzystuje opublikowane informacje na własną odpowiedzialność. Ich kopiowanie, zwielokrotnianie, rozpowszechnianie lub inne podobne wykorzystywanie nie wymaga zgody autora. Autor nie ponosi odpowiedzialności za treści umieszczone w linkach lub załączonych wydawnictwach.

 

 objaśnienie ikon i skrótów:

m - charakterystyczne miejsce, postać lub wydarzenie, w - wieża lub punkt widokowy, f - przedstawiciel sudeckiej flory, c - ciekawostka związana z miejscem, t - termin do objaśnienia, s - schronisko lub chatka obecne(a) lub byłe(a), a - atrakcja turystyczna

s - schroniska czynne, s- - schroniska nieistniejące, ch - chatki czynne, ch- - chatki nieistniejące

objaśnienie

mapy z różnych źródeł

strona internetowa

statystyki GUS

szlaki turystyczne

najciekawsze fotografie

najciekawsze wideo

ciekawe odnośniki do stron internetowych

literatura i artykuły prasowe

legendy związane z miejscem

ciekawostki

wieze i punkty widokowe

schroniska (chatki) istniejące lub byłe

poglądowe panoramki

aktualna i prognozowana pogoda

aktrakcje turystyczne

położenie na mapie wewnętrznej

położenie na mapie zewnętrznej

moje uwagi

powiązania z innymi pozycjami

miejsca, ludzie, wydarzenia w promieniu 15 km

zamki, dwory i pałace

filtrowanie informacji

pobranie pliku

lista tabelaryczna

 

Legendarna historia powstania kościoła u stóp Gór Stołowych w Wambierzycach sięga głębokiego średniowiecza.

Głosi ona, że w tych odległych czasach w miejscu dzisiejszych Wambierzyc rósł wielki, pełen zwierzyny las, a w nim wiele potężnych lip. Chętnie odwiedzali to miejsce mieszkańcy pobliskich miejscowości oraz kupcy zbaczający z handlowego szlaku, by odpocząć.
Pewnego dnia mieszkańcy bardzo się zdumieli, gdy na najpotężniejszej z lip, rosnącej pośrodku wielkiej polany, spostrzegli figurkę Matki Bożej.
To cudowne wydarzenie spowodowało, że ludzie coraz większymi grupami przybywali tam modlić się. Miejsce to zasłynęło wkrótce cudami i uzdrowieniami. W niedługim czasie pobudowano na polanie kościół, którego ołtarz główny znalazł się na miejscu wielkiej lipy.
Obecnie Wambierzyce są jednym z ważniejszych sanktuariów maryjnych w Polsce. A cudowna figurka znajduje się w nim po dziś dzień.

Inna z legend głosi, że w 1200 roku Jan z Raszewa w cudowny sposób odzyskał wzrok i zobaczył umieszczony na lipie wizerunek Matki Bożej z Dzieciątkiem. W dowód wdzięczności, w 1218 roku, wystawił pod lipą drewniany ołtarz. W II połowie XIII wieku obok lipy zbudowano drewniany kościółek z cudownym wizerunkiem Matki Bożej.
Na przełomie XIV i XVI wieku była w tym miejscu parafia, a na początku XVI w. późnogotycki kościół. W latach 1715-1720 zbudowano w tym miejscu obecną bazylikę.

Kolejna głosi o jednej z postaci na kalwaryjskim krzyżu. Na 57. stacji wambierzyckiej Kalwarii zobaczyć można wielką osobliwość - rzeźbę kobiety na krzyżu. Przedstawia ona św. Wilgę – kobietę z twarzą Chrystusa.
Legenda mówi, że św. Wilga żyła w czasach, kiedy trwały prześladowania chrześcijan. Poznała ona wiarę chrześcijańską i przyjęła ją w tajemnicy, składając ślubowanie, że będzie żyła w czystości. Jej ojciec miał jednak inne plany co do jej przyszłości- chciał, aby wyszła za mąż za pewnego młodzieńca, poganina. Wilga odmówiła, więc rozwścieczony ojciec zamknął ją w wieży, a gdy to nie pomogło, wysłał niedoszłego zięcia do komnaty córki, aby przemocą zmusił ją do uległości. Nie udał się mu jednak i ten manewr. Piękna dziewczyna wymodliła sobie u Boga brodę, co sprawiło, że narzeczony nabrał do niej obrzydzenia. Odstraszyła tym samym wszystkich swoich konkurentów. Ojciec wpadł w szał i ukrzyżował swoją nieposłuszną córkę. Z tej i tym podobnych legend wzięły się później w tradycji wizerunki kobiety na krzyżu.