regiony i pasma: Obniżenie Ścinawki

Obniżenie Ścinawki

   

Strona ma charakter informacyjny. Czytelnik wykorzystuje opublikowane informacje na własną odpowiedzialność. Ich kopiowanie, zwielokrotnianie, rozpowszechnianie lub inne podobne wykorzystywanie nie wymaga zgody autora. Autor nie ponosi odpowiedzialności za treści umieszczone w linkach lub załączonych wydawnictwach.

 

 objaśnienie ikon i skrótów:

m - charakterystyczne miejsce, postać lub wydarzenie, w - wieża lub punkt widokowy, f - przedstawiciel sudeckiej flory, c - ciekawostka związana z miejscem, t - termin do objaśnienia, s - schronisko lub chatka obecne(a) lub byłe(a), a - atrakcja turystyczna

s - schroniska czynne, s- - schroniska nieistniejące, ch - chatki czynne, ch- - chatki nieistniejące

objaśnienie

mapy z różnych źródeł

strona internetowa

statystyki GUS

szlaki turystyczne

najciekawsze fotografie

najciekawsze wideo

ciekawe odnośniki do stron internetowych

literatura i artykuły prasowe

legendy związane z miejscem

ciekawostki

wieze i punkty widokowe

schroniska (chatki) istniejące lub byłe

poglądowe panoramki

aktualna i prognozowana pogoda

aktrakcje turystyczne

położenie na mapie wewnętrznej

położenie na mapie zewnętrznej

moje uwagi

powiązania z innymi pozycjami

miejsca, ludzie, wydarzenia w promieniu 15 km

filtrowanie informacji

pobranie pliku

 

Obniżenie Ścinawki (332.47) – mezoregion położony między Górami Kamiennymi a Górami Stołowymi, wzdłuż rzeki Ścinawki, o szerokości 10-15 km i długości ok. 30 km.

Pod względem geologicznym obejmuje fragment niecki śródsudeckiej. Obniżenie Ścinawki położone jest na wychodniach iłowcowych i piaskowcowych skał cechsztyńskich oraz dolnotriasowych skał niecki śródsudeckiej.

Rzeka dwukrotnie przecina granicę państwową z Czechami, środkowa część położona jest na terytorium Czech.

Mikroregiony:
* Dolina Ścinawki
Położona jest między Wzgórzami Włodzickimi a Wzgórzami Ścinawskimi wzdłuż koryta rzeki Ścinawki.
Dolina Ścinawki to głęboka forma erozyjna doliny o wąskim, lekko falistym płaskim dnie i stromych asymetrycznych zboczach. Dolina rozdziela Wzgórza Ścinawskie położone na południowym zachodzie od Wzgórz Włodzickich i Gór Suchych na północy. Wzdłuż doliny środkiem płynie rzeka Ścinawka. Dolina Ścinawki jest przedłużeniem Kotliny Kłodzkiej rozciągającej się na południowy wschód od doliny.
Obszar doliny jest ciekawy geologicznie i krajobrazowo. Charakteryzuje się panoramami widokowymi, rozciągającymi się ze zboczy i wyżej leżącej wierzchowiny. Wzdłuż koryta rzeki ciągnie się starodrzew zieleni ługowej z drzew liściastych, liczny jest również starodrzew świerkowy w formie nasadzeń przydomowych.
Wzdłuż koryta Ścinawki widoczny kontakt dwóch odmiennych struktur geologicznych: łupków i piaskowców czerwonego spągowca z permskimi skałami wulkanicznymi; melafirami, które były eksploatowane w pobliskim kamieniołomie. Powierzchnia zrównania doliny pokryta jest cienką warstwą utworów czwartorzędowych, glin deluwialnych, utworów eolicznych, a także osadów polodowcowych. Środek kotliny wyznacza wcięte koryto rzeki Ścinawki wraz z ujściowymi odcinkami dolin potoków jej dopływów.
Krajobraz doliny uwarunkowany jest budową i przeszłością geologiczną, przedstawia krajobraz lekko falistej równiny. Najwyższe położenie doliny wynosi 380 m n.p.m. a najniższe 355 m n.p.m. Cały obszar jest równinny, falisty, łagodnie ciągnący się w kierunku wschodnim wzdłuż koryta Ścinawki. Poza nielicznymi wzniesieniami obszar doliny nie jest porośnięty lasem. Teren jest średnio zaludniony, większość obszaru zajmują pola uprawne i łąki. Krajobraz jest przeobrażony, ale tylko w nieznacznym stopniu zurbanizowany.
Położenie fizycznogeograficzne doliny oraz masyw Gór Suchych osłaniający okolicę od północy i Gór Stołowych od południa sprawiają, że nad obszarem ścierają się masy powietrzne, wpływające na kształtowanie się typów pogody i zjawisk atmosferycznych tego mikroregionu. Klimat jest umiarkowany, przejściowy, ciepły, charakteryzujący się zmiennym stanem pogody. Pory roku są łatwo rozpoznawalne i wyznaczane przez przebieg temperatury: ciepła i wilgotna wiosna, ciepłe i często suche lato, chłodna i wilgotna jesień oraz zima z niewielkimi opadami śniegu. Zachmurzenie średnie występuje w okresie jesienno-zimowym, najmniejsze w lecie. Opadom często towarzyszą gwałtowne burze z wyładowaniami.
Dolina Ścinawki położona jest w dorzeczu Odry, największą rzeką doliny jest Ścinawka (czes. Stenava), lewostronny dopływy Nysy Kłodzkiej. Większymi dopływami Ścinawki odwadniającymi dolinę są: Czerwionek, Bożkowski Potok, Dzik, Włodzica, Piekło, Roszycki Potok, Božianowský Potok.
Wzdłuż doliny położone są miejscowości: Otovice, Tłumaczów, Ścinawka Górna, Ścinawka Średnia, Ścinawka Dolna.

* Wzgórza Ścinawskie
Wzgórza położone w Obniżeniu Ścinawki, zajmujące obszar około 80 km². Najwyższe szczyty Wzgórz Ścinawskich to Gardzień (556 m n.p.m.), Nowa Kopka (549 m n.p.m.) oraz Ścinawskie Wzgórze (535 m n.p.m.).

* Kotlina Broumovska (w Czechach)
Kotlina Broumovska położona jest całkowicie na terenie Czech. Stanowi środkową część Obniżenia Ścinawki. Górna część z miastem Mieroszów oraz dolna z Tłumaczowem, Radkowem, Ścinawką Górną, Średnią, Dolną i Wambierzycami znajdują się w granicach Polski. Od północno-wschodniej strony kotlinę ograniczają Góry Suche (czes. Javori hory), a od południowo-zachodniej Góry Stołowe i Broumovské stěny.
Jest to rozległa kotlina śródgórska mająca kształt wydłużonego owalu zorientowanego wzdłuż Gór Stołowych (NW-SE). Powstała na wychodniach iłowcowych i piaskowcowych skał górnopermskich (cechsztyńskich), a także dolnotriasowych niecki środkowosudeckiej. Północno-zachodnia część kotliny (w rejonie Meziměstí) jest pagórkowata, a południowo-wschodnia (okolice Broumova) tworzy szerokie obniżenie, przecięte doliną Ścinawki (cz. Stěnava).
Krajobraz Kotliny uwarunkowany jest budową i długą przeszłością geologiczną, przedstawia krajobraz wyżyn. Najwyższe wzniesienia nie przekraczają 600 m n.p.m. Cały obszar jest pagórkowaty, pofałdowany, łagodnie poprzecinany w kierunku północno-wschodnim korytami rzek. Poza nielicznymi wzniesieniami słabo porośnięty lasem.
Jest to teren średnio zaludniony, większość obszaru zajmują pola uprawne i łąki. Poza nielicznymi wzniesieniami obszar słabo porośnięty lasem. Krajobraz przeobrażony, ale w nieznacznym stopniu zurbanizowany.
Położenie fizycznogeograficzne regionu oraz masywy gór otaczających kotlinę sprawiają, że nad obszarem ścierają się różnorodne masy powietrzne, wpływające na kształtowanie się typów pogody i zjawisk atmosferycznych tego mezoregionu. Klimat jest umiarkowany, przejściowy, ciepły charakteryzujący się zmiennym stanem pogody. Pory roku są łatwo rozpoznawalne i wyznaczane przez przebieg temperatury: ciepła i wilgotna wiosna, ciepłe i często suche lato, chłodna i wilgotna jesień oraz zima z niewielkimi opadami śniegu. Zachmurzenie: średnie występuje w okresie jesienno–zimowym, najmniejsze w lecie. Opadom często towarzyszą gwałtowne burze z wyładowaniami.
Kotlina Broumovska należy do dorzecza Odry. Największą rzeką kotliny jest Ścinawka, lewostronny dopływ Nysy Kłodzkiej. Głównymi dopływami Ścinawki odwadniającymi kotlinę są: Křynický Potok, Martynkovičký Potok, Božianowský Potok, Černý Potok, Sosnovský Potok.
W centralnej części kotliny leży Broumov. Ponadto w kotlinie leży jeszcze Meziměstí, Jetřichov, Hejtmánkovice, Heřmánkovice, Křinice, Březova, Verenéřovice, Hynčice, Starostin i Otovice leżące nieopodal Tłumaczowa.

* Obniżenie Mieroszowskie
Śródgórskie obniżenie (480–550 m n.p.m.) położone całkowicie na terenie Polski, obejmujące dolinę górnego biegu Ścinawki. Stanowi z miastem Mieroszów górną część Obniżenia Ścinawki. Od północno-wschodniej strony obniżenie ograniczają Góry Suche (czes. Javoří hory), od północy Pasmo Lesistej, a od południowo-zachodniej Mieroszowskie Ściany (Mirošovské stěny) i Broumowskie Ściany (Broumovské stěny). Na południu i południowym wschodzie łączy się z Kotliną Broumowską.
Jest to kotlina śródgórska powstała na wychodniach łowcowych i piaskowcowych, skał górnopermskich (cechsztyńskich), a także dolnotriasowych niecki środkowosudeckiej.
Krajobraz kotliny jest wyżynny, najwyższe wzniesienia nie przekraczają 600 m n.p.m. Cały obszar jest pagórkowaty, pofałdowany, łagodnie poprzecinany korytami potoków. Poza nielicznymi wzniesieniami jest słabo porośnięty lasem. Jest to teren średnio zaludniony, większość obszaru zajmują pola uprawne i łąki. Krajobraz jest przeobrażony, ale zurbanizowany w nieznacznym stopniu.
Przeważają gleby gliniaste i piaszczysto-gliniaste. Obszar rolniczy, tylko wzdłuż doliny Ścinawki ciągną się podmokłe łąki i niewielkie lasy.
Położenie fizycznogeograficzne regionu oraz masywy gór otaczających kotlinę sprawiają, że nad obszarem ścierają się różnorodne masy powietrzne, wpływające na kształtowanie się typów pogody i zjawisk atmosferycznych tego mezoregionu. Klimat jest umiarkowany, przejściowy, ciepły, charakteryzujący się zmiennym stanem pogody. Pory roku są łatwo rozpoznawalne i wyznaczane przez przebieg temperatury: ciepła i wilgotna wiosna, ciepłe i często suche lato, chłodna i wilgotna jesień oraz zima z niewielkimi opadami śniegu. Zachmurzenie średnie występuje w okresie jesienno-zimowym, najmniejsze w lecie. Opadom często towarzyszą gwałtowne burze z wyładowaniami.
Obniżenie Mieroszowskie należy do dorzecza Odry. Największą rzeką kotliny jest Ścinawka (Stěnava), lewostronny dopływy Odry, która płynie z północy na południe i odwadnia obniżenie.
W centralnej części kotliny leży Mieroszów. Ponadto w kotlinie znajdują się Golińsk, Nowe Siodło, Różana i Łączna.

 

źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Obni%C5%BCenie_%C5%9Acinawki

https://pl.wikipedia.org/wiki/Dolina_%C5%9Acinawki

https://pl.wikipedia.org/wiki/Wzg%C3%B3rza_%C5%9Acinawskie

https://pl.wikipedia.org/wiki/Broumovsk%C3%A1_kotlina

https://pl.wikipedia.org/wiki/Obni%C5%BCenie_Mieroszowskie

https://pl.wikipedia.org/wiki/Obni%C5%BCenie_Podsudeckie

Wszystkie obiekty w regionie Obniżenie Ścinawki